Vruchtbaar
Tijden zijn veranderd. Dankzij medisch ingrijpen is de onvruchtbaarheid van de man met CF sinds enige tijd tot een (on)zekere vruchtbaarheid omgezet (zie daarvoor bijvoorbeeld  ICSI-dagboek). Het verhaal van onze zwangerschapscarrière begon echter daarvoor.

Afwegingen
Allebei vonden we kinderen leuk. Dat was niet het probleem. De vraag was echter of kinderen hebben in onze situatie wel verstandig was? En vervolgens, als we het wel wilden, hoe zou dat dan moeten? Zoals gezegd, een man met CF is in beginsel onvruchtbaar.

De eerste vraag is eigenlijk de ingewikkeldste. Je moet afwegingen maken waarvan je de reikwijdte eigenlijk helemaal niet kent. Iedereen heeft wel eens opgepast op een neefje of een nichtje en weet dat het best zwaar is, maar ook leuk. Dag en nacht de verantwoordelijkheid hebben voor een kind is heel wat anders. En het ene kind is het andere niet. Krijg je een makkelijk, tevreden kind, of een veeleisend, ongeduldig en erg energiek kind? Wie weet krijg je zelf weer een kind met een chronische aandoening of een lichamelijke handicap, waarvoor intensieve zorg vereist is. Je hebt het niet voor het zeggen. En dan hebben we het nog niet gehad over de invloed op het kind van CF in het gezin en de risico's op vroeg overlijden van een van de ouders.

 

Droom versus twijfel
Désirée wilde echt heel graag kinderen. Ik twijfelde steeds ernstig of het wel weggelegd was voor mij en of ik mijn conditie in gevaar moest brengen met de komst van een kind. Mijn conditie was dan wel enigszins stabiel, maar met een FEV1 van tussen de 30 - 34% was het ook toen geen superniveau.
 

cryo baby

De twijfel bij mij over de redelijkheid van ons streven, leek zich daarbij omgekeerd evenredig te bewegen met mijn conditie. Ging het niet zo goed, dan had ik mijn handen vol aan mij zelf. In zo'n situatie moest ik er niet aan denken een kind te moeten verzorgen. Tenzij je de mogelijkheid zou hebben ze tijdelijk in te vriezen als je je niet lekker voelt en ze weer te ontdooien als het weer beter gaat. Ging het goed met mij, dan zag ik mij al helemaal met mijn kind op avontuur gaan.  Een kind is het ultieme alibi om zelf spannende dingen te doen of eindelijk weer een elektrische trein aan te kunnen schaffen.

 

'Gewoon' toch maar proberen
In 1996 hakten we voor het eerst de knoop door. We moesten het maar gewoon proberen. De twijfel was niet weg overigens. Het was meer dat we toen samen bedachten dat we praktisch genoeg waren om oplossingen te vinden voor problemen die zich voor zouden kunnen doen.

Het bevredigt je nieuwsgierigheid misschien niet, maar ik ga hier niet uitgebreid vertellen hoe onze zwangerschapscarrière precies is verlopen. Dat is een lang en veel te intiem verhaal. Wel kan ik zeggen dat wij vanaf dat jaar zijn bezig geweest met kinderen krijgen.

In die tien jaar hebben we menig kliniek van binnen gezien, hebben we meerdere wegen bewandeld en zijn we diverse malen gestopt, om verschillende reden, en weer begonnen. Wie denkt even een kind te gaan scoren bij de IVF-kliniek om de hoek, komt waarschijnlijk bedrogen uit. Het kan een lange weg vol tegenslagen zijn die doorzettingsvermogen vereist. Hoe je het ook aanpakt en welke weg je ook kiest, zeker is dat het altijd meer is dan een leuke vrijpartij op het juiste moment.

Resultaat
Wat telt is het resultaat. Wij werden in 2004 zwanger en kregen in 2005 een mooie zoon, Hugo. Volledig volgroeid als hij was, overleed hij helaas toch vlak voor de geboorte. In de zomer van 2006 werd Peter geboren. Een prachtige tweede zoon, met wie we nu al veel plezier beleefd hebben.

Ik geloof nog steeds dat we praktisch genoeg zijn om problemen op te lossen wanneer ze zich voordoen, maar ik weet inmiddels ook dat een kind verzorgen en opvoeden zwaar is. Zo zwaar als je je tevoren eigenlijk niet kan voorstellen. Of het mijn/ons besluit anders had doen uitpakken als we het wel hadden geweten? Ik denk het niet. Of het mij een aantal jaren van mijn leven kost? Het kan mij niet schelen. Of mijn ziekte een belasting is voor onze zoon? Vast, maar dat zijn een vader en moeder die nooit thuis zijn omdat ze altijd aan het werk zijn ook. En hoe zit het met het risico op vroeg overlijden van een van de ouders en of je daar een kind mee moet belasten? Ach, ik zou hooguit 15 worden en ik ben nu 41. Je weet pas wanneer iemand dood gaat als-ie dood gaat. Dat is een veel te onzekere variabele om rekening mee te houden. Een vader die met 180 over de Nederlandse snelwegen raast, neemt ook een groot risico dat hij zijn kinderen een vader ontneemt, maar heeft hij dat tevoren als overweging gemaakt om wel of geen kinderen na te streven?

Wij hebben nergens spijt van, zijn trots, ja zelfs verliefd op onze Peter. We genieten.

 

Zie verder: Het einde en het begin >>>