Het klinkt flauw, maar waarom eigenlijk niet? Die vraag kun je toch even goed stellen. Waarom zou ik als de mogelijkheid er is en je anderszins 'uitbehandeld' bent, niet kiezen voor longtransplantatie? Ik zou kunnen zeggen: omdat ik geen organen van anderen in m'n lijf wil hebben. Ik zou kunnen zeggen: omdat ik bang ben voor zo’n risicovolle operatie. Misschien is angst voor afstoting en ingewikkelde en ernstige complicaties nog een argument.

De waarheid is echter, dat al die argumenten voor mij nauwelijks gelden. Het zijn voor een belangrijk deel emoties waar ik weinig mee kan. Ik ben niet principieel tegen vreemde organen in mijn lijf. Ik ben niet bang dat ik in eens van vrouwendrankjes als Bailey's ga houden of de behoefte zal krijgen om mijn nagels zachtroze te lakken. En al zou dat wel zo zijn, wat dan nog?

Persoonlijkheidsveranderingen

In tegenstelling tot clubs als SBO, geloof ik niet in die persoonlijkheidsveranderingen als gevolg van orgaantransplantatie. En al zouden ze onverwachts toch waar blijken, dan zien we dat dan wel weer. Het is toch prachtig en wonderlijk dat zo iets als longtransplantatie kan. Dat een orgaan van iemand die het niet meer nodig heeft, bij jou nog een aantal jaren kan functioneren. Weliswaar met enige hulp.

Voor de operatie ben ik ook niet bang. Je ligt te maffen, terwijl daar een team van tig mensen zich 6 tot 12 uur staat uit te sloven om jou een paar nieuwe longen te bezorgen. Dat is ook al zo mooi idee. Ik zou ze graag zelf van een kopje koffie voorzien met een lekkere tompoes.

Het herstel na de operatie, daar zit ik niet meteen op te wachten. Ik weet van anderen dat die revalidatie ontzettend zwaar kan zijn. Maar goed, geen nieuw leven zonder pijn. Je hoort vrouwen achteraf ook nooit klagen over de pijn bij de bevalling. Als het leed is geleden, is het leed geleden. Je moer er alleen ‘effe’ ontzettend doorheen, voor het beste resultaat.

Dat je na de transplantatie je leven lang kans hebt op complicaties en alert moet zijn op afstotingsreacties, what’s new? Ja, die afstotingsreacties, die zijn nieuw. Maar een leven vol risico’s op complicaties, dat had ik toch al lang. Niet alleen zit een gewoon mensenleven vol risico’s, als we de straat over steken, in de auto rijden, op een ladder klimmen of een slippertje maken na een ruige avond stappen. Met CF heb je er nog een verzameling bij: een klaplong, een bloeding, een dios, levercirrose, noem maar op. Ik begrijp best dat de één wat directer levensbedreigend is dan de ander. Ik wil ook niet iedereen ‘stimuleren’ om als een kip zonder kop onbeschermd rond te gaan n(piep). Maar in het algemeen geldt dat als je je teveel bezighoudt met de risico’s in het leven, je minder aan leven toekomt. Als je bang bent bij het inhalen tegen de vangrail te rijden en je let de hele tijd op de vangrail, dan knal je er tegenaan. Het oude spreekwoord ‘de mens lijdt het meest, voor het lijden dat hij vreest’ is ook hier van toepassing.

Oude longen

Wel vind ik het moeilijk om afscheid te nemen van mijn eigen longen. Hoe slecht ze langzamerhand ook mogen wezen, ze hebben mij – tegen de statistieken in – toch mooi in leven gehouden tot mijn 42e nu. Ik weet wat ik heb. Ik ken ze door en door. Het voelt bijna ondankbaar om ze aan de kant te zetten, ze ten prooi te laten vallen aan de verbrandingsoven voor medisch restafval. Toch kies ik ervoor. Het verlaten van een zinkend schip op open zee vraagt ook moed. Je weet nooit hoe ver het vlot je zal brengen. Je ruilt de waarschijnlijkheid van de dood in voor een kans op redding.

'Gewoon' doen

Al met al, denk ik dat we niet te moeilijk moeten doen. Mijn longen en conditie beginnen langzamerhand tegen grenzen aan te lopen. Een longtransplantatie kan een (voorlopige) oplossing bieden. Ik heb voldoende zin in het leven, wil graag mijn zoon nog een tijdje zien opgroeien en daarvan met Désirée genieten. Doen dus!