
Misschien wordt het eens tijd op deze website voor een echte confessie. Vader met CF houdt van slappe romantische films.
Zo, het is er
uit. Ik schaam mij er niet werkelijk voor, maar echt mannelijk is het
natuurlijk niet. Voorspelbare gezellige romantische flut verhaaltjes
waarvan je weet dat ze goed aflopen. Of ze nu uit de vijftiger jaren
zijn of van deze tijd, het maakt niet uit. Van ‘The sound of music’ tot
‘Serendipity’, ik krijg er een brok van in mijn keel. Het hoeven zelfs
niet echt liefdesverhalen te zijn. Ook ‘Little lord Fauntleroy’ weet nog
steeds een gevoelige snaar bij mij te raken. Ik kijk er graag naar met
Désirée onder een dekentje op de bank op een regenachtige avond of
kerstochtend met ontbijt op bed.
Freddie Bartholomew (1924-1992) als Little Lord Fauntleroy in de 1936 versie van de gelijknamige film.
Vanwege die voorliefde hadden we al besloten om afgelopen week naar
‘Alles is liefde’ te gaan. De Nederlandse hitfilm met een scenario van
Kim van Kooten en een onnederlandse sterrencast. We maakten er gelijk
een heuse date van. Want zo vaak zijn wij niet meer met z’n tweetjes op
pad. En wij willen als stel ook wel eens wat anders dan ‘wat zegt de
poes?’.
Opgewekt togen wij naar de stad waar onze liefde begon, Rotterdam. De
stad die we allebei nog een beetje missen af en toe. Met de auto voor de
deur – lang leve de invalidenparkeerplaatsen en vervloekt zijn zij die
er misbruik van maken – bestelde we om 12.00 uur een heerlijke warme
lunch in het
Doelencafé. Gerookte zalmtartaart met Hollandse garnalen,
rode ui en kappertjes, lekkere gegratineerde uiensoep, een zeebaars met
kreeftensaus en ravioli gevuld met mozarella. Het gleed allemaal naar
binnen en we lieten het ons smaken.
Aldus het NRC
En toen was het tijd voor ‘Alles is
liefde’. Zelfs
NRC
Handelsblad kon wel
waardering opbrengen voor deze film die aanvangt met “Een verwende
Sinterklaas die op zijn mijter trapt, ‘godverdomme kut!’ roept en een
hartaanval krijgt.”. Dat heet, binnen de grenzen van het genre
natuurlijk. Ook wij hebben ons goed vermaakt met de Nederlandse pendant
van ‘Love actually’. In een prettig tempo, met een goed gevoel voor
humor en aangezet door prima muziek, trekken de nodige liefdesperikelen
en levenscrises aan het scherm voorbij om aan het eind weer keurig
opgelost te worden. Want dat schrijft het genre toch voor. Alle lijntjes
moeten opgelost zijn en wel op een bevredigende en voorspelbare manier. De
levensboodschappen zijn af en toe wel erg dik geacteerd, maar met
stevige oneliners als “je kunt jaren op de ware wachten, maar wat doe je
in de tussentijd?” best te pruimen.
Dus voor wie wel oog heeft voor dit genre en niet schrikt van
Marc Marie
Huijbregts verkleed als pepernoot, een prins van Oranje als Zwarte Piet
en een scheldende Sinterklaas, vooral gaan!
Voor wie van het genre houdt, best leuk.