Ik zocht op internet de fiets die zij toen gevonden hadden. Een fiets waaraan nauwelijks te zien is dat het een elektrische fiets is, de Sparta Ion. Het is echt een geweldig ding. De accu is weggewerkt in het frame en de ondersteuningsmotor in de naaf. Via een fietscomputertje kies je voor het niveau van ondersteuning. Op het hoogste niveau trap je zelfs tegen forse wind in zonder enige moeite naar een snelheid van over de 20 kilometer per uur. Ik heb nog nooit zo hard gereden. Ineens haal ik allemaal mensen in, in plaats van zelf ingehaald te worden.

Dat alles kost je totaal geen kracht. Je maakt natuurlijk wel de omwentelingen en het kost je daarom adem. Dus de zuurstof gaat wat hoger en fietsen maar. En Peter, die vindt het geweldig. De eerste paar ritten was hij vooral geïntrigeerd door mijn been dat de hele tijd op en neer ging. Daar kon hij maar niet van afblijven. Die humeurige meerkoeten en trotse zwanen op het meer, die konden hem gestolen worden. Nu kijkt hij duchtig om zich heen, laat de wereld tot zich door dringen en wil eigenlijk alles aanwijzen. Best een taak.

We rijden dan wel niet op zo'n prachtige vrachtfiets-Ion in hippe kleurtjes, wij hebben een gewoon damesmodel. Dat leek mij het meest praktisch met een kind voorop. En al dat genoegen dankzij mijn familie, die de prachtige fiets voor ons wilde kopen. Peertje en vader met CF zeggen: dà ge bedankt zet, witte!