In plaats van een gezellig kerstgevoel, krijgt vader met CF daar vooral de kriebels van. Er moet weer wat verzonnen worden, een kaart gemaakt, postzegels gehaald en adressen geselecteerd. En dan hebben we het nog niet eens gehad over kerstbomen, ballen, pieken, schransen, kerken en de oliebollen die er dan weer snel achteraan komen.

Als kind kon ik mij reuze verheugen op het moment dat onze kerstgroep weer van stal gehaald werd. Onder de kerstboom formeerden we een grot van grotpapier, waarin Jozef, Maria en de kribbe een mooi plekje kregen naast de zelfgeboetseerde os en ezel (of andersom).

Als volwassene vind ik het vooral allemaal gedoe. Er is echter een ding dat mij op de been houdt en dat is TV-West, de regionale omroep van Den Haag en omstreken. Zij hebben al jaren een prachtige traditie, waarin het 'Kersthuis' van het jaar verkozen wordt. Ze gaan langs bij gezinnen die hun halve energierekening er in een maand doorheen jagen. Die aparte elektriciteitsgroepen aangelegd hebben om hun ontelbare lampjes te laten oplichten. Mensen die letterlijk een week bezig zijn hun gehele huis in 'kerstsfeer' te hullen. Ik ga er niet eens een psychologische bespiegeling aan wijden. Het is te mooi en vermakelijk.

Ach en wat zeur ik dan over dat ene boompje met die 24 lichies? Dat valt dan nog reuze mee. Best gezellig voor een paar dagen, als-ie eenmaal staat.