De hoogtepunten van dit kiezencircus zijn 's nachts. Als je ligt is de bloeddruk in je hoofd nu eenmaal hoger en doen die kiezen meer pijn. In de eerste uren slaap gaat het nog wel. Dan verdringt de slaap de pijn. Als de diepste slaap eenmaal voorbij is, begint de ellende.

Al een aantal nachten achter elkaar wordt hij wakker en kreunt en huilt hij het huis bij elkaar. Het is zielig om te horen. En je kan er zo weinig aan doen, behalve hem wat troosten, vasthouden, wat water geven of een paracetamolletje toedienen. De speciale tandvleesdruppels werken eigenlijk niet.

Het kiezen krijgen is vooral voor hém de lijdensweg van groter groeien. Toch laat de reeks van gebroken nachten ook ons niet onberoerd. Désirée doet om 6.30 uur nog een extra beroep op de sluimerknop en vecht zich vermoeid door de werkdag heen. Bij mij heeft het slaaptekort direct effect op de benauwdheid en de conditie.

In volle overtuiging zeg ik dan ook dat 'we' kiezen krijgen. En zo lijden we samen, want gedeelde smart is halve smart. Al vraag ik mij af of Peertje dat ook zo voelt.