Zo bleek ik vandaag bij het blazen van een longfunctie zomaar op de 25% Fev 1 te zitten, terwijl dat de vorige keer 22% was. Een hogere longfunctie zonder ziekenhuisopname er tussen, een waar unicum. En dat terwijl iedereen rondloopt met verkoudheden.

Ook ons Peertje loopt bijna voortdurend kuchend rond met groener dan groene snottebellen. Désirée probeert aanhoudend haar beginnende verkoudheden weg te drinken met gifkleurige vitamine drankjes. En ik? Ik lijk mooi tussen de virale risico's in ons microkosmosje heen te zeilen.

Asociaal

Misschien heeft onze veranderde instelling er ook wel een beetje mee te maken. Sinds enige tijd hebben we een duidelijk uitgangspunt vastgesteld. Désirée doet alles: werken, zorgen voor Peter en huishouden. En ik in beginsel niks anders dan voor mij zelf zorgen. Lekker asociaal, dat wel. Maar het werkt.

Voorheen had ik altijd het gevoel tekort te schieten. Ik deed nooit genoeg. Alles wat ik nú doe, is mooi meegenomen. En zo zijn we bijna elke dag blij, want ik voer best wel wat uit. De meeste dagen kook ik, ruim ik de afwasmachine in en uit, doe de administratie en soms nog een klusje.

Vorige week leek het even mis te gaan. Met een weekje bureaustoelen (lees zo rustig mogelijk houden), veel slapen en goed eten, ben ik daar weer uit gekomen. En zie daar, een prachtige longfunctie. Nog even en ik kan weer van de wachtlijst af.