Maandag is de dag waarop bij de arbodiensten de meeste ziekmeldingen worden geregistreerd. Bijna tweemaal zo veel als op andere dagen. Ik heb nooit veel gehad met dat collectieve gejammer op maandagen. Maar dat is makkelijk praten, ik heb mij (voorlopig) voor altijd ziek gemeld.

 

 collectief

Toen ik nog een drukker en werkzamer leven had doordeweeks, was zondag altijd de dipdag bij uitstek voor mij. Het was alsof mijn lijf weer in balans moest komen. Ik verveelde mij, voelde mij lamlendig, was vaak een beetje koortsig. De Sundayblues, sloeg toe. Op maandag sprong ik weer fris en fruitig uit mijn bed, klaar om naar school te gaan of werk aan te pakken.

Tegenwoordig ligt het hoogtepunt bij mij juist in het weekend. Noodzakelijkerwijs zijn de meeste sociale 'verplichtingen'  tot het weekend veroordeeld. En dat maakt het wel eens topzwaar.

En dus zak ik op maandag als een pudding in elkaar. Met moeite kom ik uit bed, heb niet echt de fut om wat te doen. Zo moest ik vandaag slechts twee telefoontjes doen. Een bevestiging van een afspraak en een informatievraag naar de verkrijgbaarheid van een tegelsoort.

De papiertjes met de aantekeningen liggen dreigend voor mijn neus. Elk uur tikt voorbij. De smoesjes om nog even te wachten komen sneller dan de moed om te bellen. De telefoontjes worden niet gedaan. Het zijn maar twee telefoontjes hoor, zeg ik aan het eind van de middag tegen mezelf. Als de wijzers al voorbij vieren wijzen, vind ik eindelijk de moed. Désirée moet toch ook gewoon werken na het weekend denk ik dan, en geef mezelf een schop.

De Sundayblues is definitief verhuisd. De Boomtown Rats hebben alsnog gelijk wat mij betreft: 'I don't like monday's'. Gelukkig reageer ik mij daarbij iets minder heftig af op mijn omgeving dan de in 1979 dramatisch om zich heen schietende Brenda Spencer die zij daarbij bezongen met de vraag: 'Tell me why?'. Schokkend genoeg was haar antwoord: 'I don't like mondays'.