Het museumgebouw daarentegen was wel weer een feest. Voor ons is het een lust voor het oog. Ik zou er uren kunnen kijken naar het lijnen- en kleurenspel van architect Berlage. Het labyrint van gangen, zalen, kamertjes, muurvitrines, binnenplaatsjes en trappartijen verveelt nooit. Hoogstens raak je er de weg kwijt. Je voelt je er meteen op je gemak en dat was ook de bedoeling van Berlage. Het gebouw moest uitnodigend zijn en niet vervelen of verheven zijn.

Voor Peter is Berlages laatste meesterwerk een waar kruip-, loop-,ren-, spring- en trappenloopparadijs. Hij heeft geen boodschap aan het socialistische volksverheffingsideaal van de grote Bouwmeester. Even goed krijgt hij er wel rode wangetjes van en komt hij graag nog eens terug in het museum.