Toen het de afgelopen maanden wat minder ging en ik mij afvroeg wat ik nog precies bij te dragen had als vader, nam ik de Oprah Winfreymethode ter hand. Ik wist niet dat het nog eens zo ver zou komen. Was zij het niet die sombere mensen ertoe aanzette aan het eind van de dag vijf dingen te noemen die leuk of de moeite waard waren? Een methode om de focus naar het positieve te verleggen. En zo besloot ik een lijstje te maken van vaderdingen die ik als vader met CF nog wel kan of juist bijzonder goed kan. In de reeks 'het vaderschap getrouwe, blijf ik tot in den doet', deel 1: nagelknippappa.

Sommige mensen hebben al genoeg moeite om hun eigen nagels te knippen. Het valt ook niet mee de nagels van je rechterhand te knippen met je linkerhand. Als je tenminste rechts bent. Ik ken volwassenen die dat nog steeds door hun moeder, eh partner laten doen ;-)

Het knippen van babynageltjes is toch wel iets heel speciaals. Als je baby geboren wordt ben je al zo onder de indruk van het iniminiformaat van alles. Het zit er allemaal op en aan, maar zóó klein. En dan moet je die hele kleine nageltjes ook nog gaan knippen.
 

Doe je het niet, dan kunnen ze zichzelf verwonden. Dan staat er ineens een kras op het gezicht van je baby. Argwanend begin je naar je partner te kijken of zij je zoon aan d'r handen heeft laten stuiteren misschien. Maar het zijn de scherpe nageltjes van zoonlief zelf, waarmee hij zich heeft bekrast. Onbedoelde automutilatie, zal ik maar zeggen.

Trefzeker
En dus neem je het speciale baby-gereedschap maar ter hand. In alle rust, met veel licht en met zoveel mogelijk trefzekerheid, knijp je bij het eerste nageltje het knijpertje toe, zodra je het omzichtig om het uiteinde hebt gemanoeuvreerd. Je hoort niet eens een knip. Zo zacht zijn de nageltjes. Bij de tweede nagel gaat het al makkelijker en bij het vierde vingertje begin je langzamerhand de angst te verliezen dat je per abuis een heel vingerkootje gaat amputeren. Om ten slotte bij het laatste vingertje, in het zicht van de finish, toch net een stukje te veel weg te knippen. Je schrikt je helemaal kapot. Blijkt er in zo'n mager vingertje ook nog bloed te zitten.

Zaterdagritueel
Geen paniek, het is maar heel oppervlakkig en Peter wordt er niet eens wakker van. Nu is Peter 16 maanden. Nagelknippen doe ik niet meer onder het slapen. Als je hem op schoot hebt, is hij niet altijd van zins zijn medewerking te verlenen aan het zaterdagse ritueel. Dees begint er al helemaal niet meer aan. Ik heb nu ontdekt dat het prima gaat onder het kwartiertje dreumes-tv dat we hem voor het slapen gaan gunnen. Dat leidt mooi af.

En zo is er voor mij als vader met CF nog een belangrijke taak weggelegd in de preventie van automutilatie. Dat klinkt heel belangrijk, en dat is het ook. Want wie wil nu een baby die met de maand meer op Charles Bronson gaat lijken.