In de reeks ‘den vaderschap getrouwe, blijf ik tot in den doet’ deel 3.

Er bestaat een vreemde tegenstelling in ons jong. Als hij kruipt of loopt, is elk stofje of kruimeltje dat in de weg ligt te veel. Met uiterste precisie wordt het item tussen de vingers genomen en onder vermelding van het woord 'bah' aan ons doorgegeven. Eerder wordt er niet doorgelopen of doorgekropen. Dat begon al zo vroeg dat wij dachten hier met een smetbevreesde te maken te hebben.

Zodra Peter in zijn kinderstoel zit en er eten voorgeschoteld staat, komt er een andere pet op te staan. Als hij geen trek heeft of de aangeboden kost niet mot, dan begint meneer al snel met eten te goochelen. Als het meezit blijft dat beperkt tot het tafelzeil. Als het tegenzit vliegen de happen als projectielen door de kamer.

In zijn leergierigheid wil hij graag zelf en alleen eten. Zijn motoriek is daar nog niet helemaal op afgestemd. Het eten vindt dan ook maar voor een klein deel werkelijk de weg door de keel. De rest verliest hij tussen bord en mond.  Handen, slab en smoelwerk hebben na het eten veel weg van een abstract schilderij. De smetvreesvrees is bij ons op zulke momenten weer ver uit beeld. Als iemand zo in staat is zichzelf te bevuilen, zal het met die smetvrees wel meevallen.

Dat de kinderstoel dan wel af en toe grondig in het sop gezet moet worden, mag geen verbazing wekken. En dat is vanzelfsprekend een typische klus voor stoelpoetspappa.