Komend weekend komt de Sint weer in Nederland. Op de dag dat vaders grootmoeder 110 geworden zou zijn. Maar dit terzijde.

Naar aanleiding van de intocht van de Goedheiligman, vroeg Dees of ik me, ter emancipatie van de zuurstofafhankelijke mens, niet op wilde geven als Zwartepiet dit jaar.

Ik vond dat zeker een aardig idee, maar vroeg mij toch af of ik wel in het profiel paste. De zuurstoftank belemmert op zijn minst mijn klautervaardigheid op het dak en bemoeilijkt denk ik ook de schoorsteenpassage.

Hulpklaas leek mij daarom veel geschikter. Een beetje duf op een paard zitten in fraai roodfluwelen kleedje met een kunstsnor en kunstbaard, eerbiedig van je af zwaaien en hier en daar kinderen over hun bol aaien vanuit een comfi zetel. Dat moet toch lukken, zelfs met mijn longfunctie.

En dus stond ik al met het sollicitatieformulier in de hand, toen ik op de radio vernam dat de baardpartij van hulpklazen gemaakt is van het borsthaar van de Yak. Sindsdien is mijn motivatie plotseling een stuk minder geworden. Ik vrees dus dat Klazend en Pietend Nederland het zonder mij zal moeten stellen.

Sorry Sinterklaas!

Wil de echte Sinterklaas nú opstaan?