

Vandaag heeft vader met CF weer eens een ouderwets dagje gewinkeld. Nee, niet in de stad. Dat is allemaal gedoe. Dat winkel in winkel uit, dat vind ik niet meer echt leuk. Nee, gewoon een dagje internetwinkelen met een kopje koffie er bij. Eerst wat uitzoeken, dan de laagste prijs opspeuren, bestellen en je onderbroeken worden in een mum van tijd gewoon thuis bezorgd. En ik ben weer de bink.
Na zo’n heerlijk ontspannen dagje thuiswinkelen, is de thuiskomst van de rest van het gezin een moment om naar uit te kijken.
Soms wordt de komst aangekondigd per sms zodat ik op tijd het fornuis kan opstoken. Ik kan mij daarbij helemaal verheugen op het moment dat de sleutel in het slot gestoken wordt, er een klein mannetje door de hal aan komt dribbelen en al pappa roepend direct de keuken in komt lopen om mij te omhelzen. In zijn houtje-touwtje jasje begint hij ruim te voren met zijn armpjes naar omhoog te reiken om opgetild te worden. Als we even geknuffeld hebben en de jas uit is, struint hij direct naar zijn speelgoedla om die nog net volledig leeg te plunderen voordat het eten opgediend wordt. Kneuterig maar waar, het is mijn favoriete moment van de dag, die thuiskomst van mijn liefkes.
