
Dan is je kind nog géén jaar oud, je vrouw doet naast haar fulltime
baan een heftige opleiding, je conditie gaat achteruit en dan krijg je
het onzalige plan om ook nog eens te gaan verhuizen. Welke idioot heeft dat
bedacht?

Toch was er haast geen ontkomen aan. We huurden een te duur appartement en moesten wel gaan verhuizen. Elke maand dat we langer zouden blijven kost geld en we liepen het risico dat mijn conditie alleen nog maar slechter zou zijn tijdens verhuizing. Bovendien, eerder vonden we gewoon geen geschikt huis.
De kermis begon pas toen we wél een leuk huis vonden en aangeschaft
hadden. De papieren rompslomp is één, inpakken, nieuwe huis gereed maken
en verhuizen, dat kost iets meer tijd en energie. En over beide beschikten we maar bar weinig.

En dan zijn er je goede vrienden en familie. Ik moet altijd een drempel over om ze te vragen voor zoiets. Maar dit keer kon het niet anders. Het is echt geweldig hoe die zich aan alle kanten hebben ingezet om onze verhuizing mogelijk te maken. Weken lang leefden we tussen de dozen in het oude huis en tussen het klusgerei in het nieuwe. Peter vond het allemaal wel interessant. Wij hielden ons op de been met vitaminepillen (Dées) en een infuuspomp vol antibiotica.
| ... | ||
|
|
... |
|
| ... | ||
| ... | ||
|
|
... |
|
En zo konden wij onze vrienden en familie voorzien van koek en zopie
terwijl zij voor ons de belangrijkste klussen deden en ons hielpen bij
het in- en uitpakken. Behalve gezellig, was het ook om sentimenteel van
te worden. Zij hielden ons huishouden overeind. Geweldig!