Vandaag neemt vader met CF met pijn in het hart afscheid van 0095 (spreek uit: nul-nul-95), het oudste pilletje in de verzameling. Maar waarom? De pil bevalt nog prima.

Ooit had ik een plat rond roze trommeltje met op de zijkant 'pain d'épice' (spreek uit: 'pen dee pies' en dat vonden wij als kinderen erg grappig klinken). Daarin zat een doorzichtig zakje met ontelbaar veel kleine pancreatinekorreltjes. Ze hielpen mij het vet en andere voedingsstoffen te verteren die ik tot mij nam. Honderden pilletjes op een schepje per maaltijd. Het waren de eerste pilletjes waarmee ik als kind leerde omgaan.

De pilletjes werden Pancrease capsules. Het aantal werd gereduceerd tot hooguit 20 per dag. Het kleine ronde roze trommeltje werd vervangen door een plat nep-antiek blikje waarin ik de dagmedicatie in mijn broekzak meedraag. Wat bleef was het bij elke maaltijd moeten denken aan de pillen. Anders wordt het buikkramp. Ruim dertig jaar heb ik de Pancrease geslikt. Zonder die pilletjes zou ik geen profijt hebben kunnen halen uit duizenden maaltijden, was ik vast geen 1.meter 87 geworden en was mijn voedingstoestand misschien wel zo slecht geweest dat ik er niet meer geweest was.

En nu? Nu heeft de fabrikant besloten er mee op te houden. Waarom? Moeilijk uit te leggen. Heeft met kwaliteitsgarantie en leverbaarheid te maken, zegt de fabrikant. Of misschien liggen er gewoon bedrijfseconomische reden aan ten grondslag. Het doet er ook niet toe. Het doek is gevallen voor de eenvoudige Pancrease (niet voor de Pancrease HL). Dag pancrease! Dag dierbaar capsuultje! Buhh-dankt!

Oh, en voor wie nu bang is dat er niks meer te verteren valt voor vader met CF, die kan ik geruststellen. Er zijn inmiddels alternatieven op de markt. Maar die happen toch minder lekker weg. Minder dan ‘mijn Pancreaasjes’. Minder dan mijn nummertjes 0-0-95.