Zo kwam ik vorige week uit het ziekenhuis na een heel korte opname. In de dagen daarna voelde ik gewoon dat het eigenlijk te kort was geweest. Ik had fysiek de nodige moeite om mij weer aan te passen aan het ‘grote’ leven thuis. Als ik in bed klom lag ik al weer een tijd uit te hijgen. Douchen en aankleden lukte alleen stap voor stap met de nodige zitpauzes en het risico op een flinke longbloeding. Zo’n conditie, na een opname, draagt niet bepaald bij aan een vertrouwen.

En dan krijg je het bericht dat onze lieve vrienden bij hun tweede zwangerschap, wederom in zeer heftig vaarwater terecht zijn gekomen. Het spant er om of de zwangerschap nu al extreem vroeg tot een geboorte zal leiden. We hopen zo dat het nog even uitgesteld kan worden en zijn in gedachte voortdurend bij hen.

Met zo’n onheilstijding trekt de mogelijke mist voor je geluk snel op. Het doet je opnieuw en extra beseffen wat een mooi mannetje wij hebben rondlopen en dat het niet vanzelfsprekend is. We genieten elke dag van hem. We vieren elke mijlpaal als een feest. Toch dreig je, als de vermoeidheid toeslaat, ook wel eens af en toe de oppasser van je eigen kind te worden. De schok van dit weekend wijst je op de ‘verplichting’ tot genieten.

En natuurlijk, het is helemaal geen verplichting. Het is meer een moment waarop je weer even standvastig kiest naar je eigen geluk in plaats van ellende te kijken, en het te koesteren. Peter maakt dat heel gemakkelijk. Dit weekend kon hij ineens alle blokken moeiteloos door de blokkenstoof duwen. Hij maakte er zelfs grapjes mee en deed net alsof hij ze door een verkeerd gat ging duwen en riep dan al ruim tevoren; Neeeh, Neeeh en pas dan stopte hij ze moeiteloos in het goede gat onder het uitroepen van: Jaaaaaaaah!

Zulk mooi groot klein geluk gunnen we onze vrienden ook. Het moet lukken!