Wat leuk is voor bijzondere gelegenheden, is minder als je het elke dag moet doen. En dus was de lol in koken de afgelopen jaren al een beetje sleets geraakt door de routine van elke dag. Gelukkig werd dat gecompenseerd door een tegengestelde ontwikkeling bij Désirée. Zij begon het juist leuker te vinden om af en toe te koken, vooral op speciale dagen.

Nu elke calorie energie als een dubbeltje moet omgedraaid alvorens besteed te worden, probeert vader met cf toch nog af en toe te koken. Als mijn liefkes moe en hongerig thuiskomen is het fijn om meteen te kunnen eten. Maar waar ik voorheen mij zelf kon verheugen op lekkere hapjes, blij werd van geïmproviseerde experimentjes en aangename geurtjes, is de zin in eten een beetje verdwenen. Daarmee ook de inspiratie bij het koken. Het kokkerellen is vaak inspiratieloos opwarmen geworden.

In het besef dat dit slechts een fase is en ik straks met nieuwe longen weer helemaal los kan gaan met de potten en pannen, de recepten en de experimenten – dat ik straks hoogstens een beetje moet uitkijken dat de pondjes er niet te snel aankomen – haal ik nu de lol van het koken vooral uit het ‘het gedaan hebben’. Elke maaltijd die ik kook draagt weer even bij aan mijn gevoel nuttig te zijn in ons gezinnetje. En zo ben ik toch nog af en toe ‘kookpappa’.