De eerste 1,5 week van mijn verblijf had ik nergens zin in. Vader met CF sliep zich een ongeluk. Het ene uurtje dat wij vanwege het segregatiebeleid uit onze kamers mogen, had ik niet eens zin om even naar buiten te gaan. De enige verplichting die ik mij zelf oplegde was eenmaal fietsen per dag.

weg omhoog
Nu de tweede week is ingegaan en de grootste vermoeidheid is geweken, krabbelt de FEV1 al weer mooi boven de liter uit (24%). De 30mg prednison geeft bovendien een heerlijk gevoel van energie. Who needs speed? Ik zou nog verslaafd kunnen raken aan de magic pill. Het is dat je er ook van gaat doordraven. Je wordt er vanzelf weer moe van. Een weekje erbij dus, is het oordeel. Er is goede hoop dat het daar dan bij kan blijven.

opendeur

En ja, wat is er voor de rest nog te melden vanuit mijn room with a view, behalve dat er vandaag voor het eerst een fatsoenlijke view te zien was? De deuren van de kamers mogen weer open op de CF-afdeling van het Hagaziekenhuis. Een welkome versoepeling van het segregatiebeleid voor veel mensen die zich echt opgesloten voelden in hun kamer, die 23 uur per dag. Verder heb ik niets te melden. Ook niet over het eten. Dat spreekt voor zich.