Portaal CF en kinderen

Of het niet moeilijk was, of confronterend, vroeg ze op de man af. Kijk, zo'n directe aanpak kan ik altijd wel waarderen! Haar snoezige babymeisje zat bij me op schoot terwijl Sjoerd naar haar (datzelfde babymeisje dus) zat te kirren en te koeren. "Nee," antwoordden we beiden uit de grond van ons hart. Het doet geen pijn. Het steekt niet. Het pitst zelfs niet. Niet meer. Voor nu in elk geval.

Wanneer de omslag zich precies heeft voorgedaan, kan ik eigenlijk niet meer terug redeneren. Maar het is ons blijkbaar gelukt 'iets' om te buigen. En dat is een bevrijdende gedachte. In plaats van treuren om wat niet is, noch komt, genieten we tegenwoordig weer onbevangen en met volle teugen van het kinderspul van vrienden en familie.

We laten ons graag verwennen met tekeningen en knutselwerkjes en plakken die zonder hartenzeer op het magneetbord in de keuken.
De heerlijk ongecompliceerde openheid van peuters en kleuters ervoeren we nog maar eens tijdens de onlangs gehouden familiedag. Mijn oudste nicht heeft inmiddels vier keer nageslacht geproduceerd (wat haar niet bepaald is aan te zien!) en slechts de helft van het achterkwartet kende ik in het echt. Dat nam niet weg dat alle vier haar bloedjes heel vrij met hun verwegfamilie plus bijbehorende rare accenten omgingen. Voor ik het wist hingen er van de chocolade plakkende kinderhandjes om mijn nek (waarbij ik een fractie van een seconde angstvallig dacht "Oei, mijn glimmende Otazu!") en keek ik in de twinkelende boevenoogjes van een achternichtje. Dat is toch alleen maar heel erg leuk?

Net als toen we de halve kinderschare achter ons aan kregen toen we Rover uit ging laten. Waarbij zich en passant een alleraardigst gesprekje ontvouwde tussen neefje (6) en achterneefje (6), die gek genoeg nog geen drie maanden in leeftijd schelen. Neefje verkondigde zonder blikken of blozen: "Mijn papa is advocaat en ik word rechter!" Dat dat een beetje bezijdens de waarheid lag, lieten we gemakshalve in het midden. Het was te aandoenlijk, de kleine opschepper.
De kleinste van het stel - een lieflijk roze, doorlopend lachend hummeltje van net een half jaar oud - vond het prima hangen in mijn armen. Ik wiegde me suf en een acute armverlamming, die me de dag erna flinke spierpijn opleverde. Ik kon er niet mee zitten. Alhoewel, zitten ging prima. Tillen was wat lastiger.

Oneindig veel meer voorbeelden kan ik bedenken van hoe schattig, aandoenlijk, leuk, lief en ontroerend kindjes zijn. Dat is de ene kant van de medaille.
Het voor ogen halen van de andere kant lukt me evenwel net zo gemakkelijk. En daar wringt 'em de schoen. Of eigenlijk niet, dus.
Zoals de situatie nu is, hebben we alleen de lusten en niet de lasten.
En da's wel zo fijn! Net als het gegeven dat we in ons nieuwe huis een fan-tas-ti-sche logeerkamer krijgen waar we met liefde legio logés in willen ontvangen. En dat die derde slaapkamer (waar toch geen wiegje in hoeft) omgetoverd wordt tot kleedkamer... Ja, dat noemen we dan gewoon collateral damage! ;-)